یوهانس از نور شروع شد؛ نه از ویترین. از همان نوری که ورمر بلد بود از یک پنجره ساده وارد اتاق کند و کاری کند یک لحظه معمولی، سال ها ارزش تماشا پیدا کند. ما هم سه سال پیش با همین نگاه وارد دنیای نقره شدیم؛ اول با دستبندهای سفارشی، برای آدم‌هایی که دلشان نمی‌خواست چیزی شبیه انتخاب همه داشته باشند. بعد کم‌کم سلیقه‌مان سخت‌گیرتر شد، مسیرمان جدی‌تر شد و رفتیم سراغ طراحی‌های حرفه‌ای‌تر، مجموعه‌های تمام‌نقره و قطعاتی که فقط زیبا نباشند؛ چیزی در آن‌ها باشد که باعث شود دوباره نگاهشان کنی.

سال ۱۴۰۵ برای یوهانس شروع فصل تازه‌ای شد. تصمیم گرفتیم این دنیای کوچک را کمی بزرگ‌تر کنیم و آن را با آدم‌های بیشتری شریک شویم. امروز یوهانس گالری جایی میان نقره‌سازی و نقاشی‌ست؛ میان برق یک نگین و سکوت یک قاب، میان چیزی که می‌پوشی و چیزی که می‌پوشی، یکی برای تن، یکی برای روح، مرزی همینقدر باریک که حالت را خوب می‌کند. از ورمر فقط اسم نگرفتیم؛ آن دقت و آرامش را هم دوست داریم، آن توجه عجیب به نور، پارچه، رنگ و جزئیاتی که شاید خیلی‌ها از کنارشان رد شوند.

یوهانس هم دقیقاً همین‌طور انتخاب می‌کند. بعضی چیزها باید آرام باشند، بعضی چیزها باید کمی غرور داشته باشند و بعضی‌ها هم اصلاً برای این ساخته شده‌اند که تمام توجه را بدزدند. ما طرفدار هر سه‌ایم، اگر درست ساخته شده باشند و شخصیت داشته باشند. برای همین اینجا قرار نیست فقط نقره ببینید؛ قرار است با مجموعه‌ای روبه‌رو شوید که سلیقه خودش را دارد و اگر سلیقه‌مان به هم نزدیک باشد؛

احتمالاً خیلی زود دوستان خوبی می‌شویم